Sinister

“ Time after Time ” is een song uit 1983 van de eigenzinnige zanger/songwriter Cindy Lauper . Maar de breekbare cover van de in 1996 gestorven Amerikaanse zangeres Eva Cassidy ontroert mij nog meer dan de oorspronkelijke versie. Eva Cassidy is heel jong gestorven, amper 33 jaar oud, aan de gevolgen van een fataal uitgezaaide huidkanker. Ze was al erg ziek toen dit optreden in 1996 verfilmd werd, en dat is er wel aan te zien, vind ik. https://www.youtube.com/watch?v=KWvPOJOYqGA Ik heb een zwak voor liedjes over “vriendschap”. Liedjes over onbaatzuchtige, niets-eisende, onbegrensde vriendschap. Mijn voorliefde voor die liedjes komt door mijn overtuiging dat “vriendschap” het allermooiste gevoel is dat er tussen mensen kan bestaan. Mooier, en vooral veel sterker en standvastiger, dan bijvoorbeeld verliefdheid. Er gewoon zijn voor een ander, zomaar, zonder daar iets voor terug te verwachten… Mooier dan dat kan een “relatie” niet zijn. In deze reeks “Mijmeringen” kunnen songs ...

“ Short People ” is een sarcastische song uit 1977 van Randy Newman . https://www.youtube.com/watch?v=nbOLQdCWtag “Body shaming”, het is een relatief nieuw fenomeen. Vroeger gebeurde het ook wel, dat iemand “dik” werd genoemd, bijvoorbeeld, maar toch veel minder. Met de opkomst van de sociale media lijkt “body shaming” alsmaar meer uitgegroeid te zijn tot een wijdverbreid en populair tijdverdrijf. Sommige mensen lijken er een sport van gemaakt te hebben om iedere foto van een (al dan niet beroemde) man of vrouw onder de loep te nemen en kritiek te spuien op het uiterlijk. “Te dik”, “te mager”, “te kort”, “te lang”, “te klein”, “te grote neus”, “te dunne benen”, “te kleine borsten”, “te grote borsten”, “te kaal”, … het maakt nauwelijks iets uit wat er “mis” is met de persoon op de foto of op de tv. Als “slachtoffer” zou je je daar eigenlijk niets van mogen aantrekken, want je weet dat het kinderachtige opmerkingen zijn van een gefrustreerd en zielig wezen. Maar ik kan me voors...

De song “ One Day at a Time ” is een atypische en behoorlijk vreemde song uit 2005 van de country-rockgroep The Eagles . Het lied gaat over het overwinnen van een zware alcohol- en drugsverslaving. https://www.youtube.com/watch?v=w4pCmgqJru8 Zanger en lead-gitarist Joe Walsh vertelt bij de intro van de song met een grote dosis zelfspot dat hij in zijn leven ooit maar één keer dronken is geweest, maar dan wel twintig jaar lang. Verslaving aan alcohol en aan drugs was (indertijd) een heel groot probleem bij die generatie popsterren. En het was een verslaving waar ze soms hun hele leven tegen moesten blijven vechten. Die strijd tegen de (alcohol- of drugs-) verslaving was een dagelijkse strijd: elke dag opnieuw moesten zij het gevecht aangaan tegen hun demonen en tegen de verlokkingen van de alcohol of van de drugs. En wie heel zwaar en langdurig verslaafd was geweest, kon maar heel langzaam uit dat diepe dal raken. Beetje bij beetje, één dag per keer. Met vallen en opstaan. ...