Sinister

“ Stay ” van Jackson Browne is een nummer uit 1977. Eigenlijk zijn dit twee aparte liedjes (“ The Load-out ” en “ Stay ”), maar ze zijn zó sterk met elkaar verbonden, en ze gaan ook naadloos in elkaar over. https://www.youtube.com/watch?v=scsJZ67ssDY Het eerste deel is een soort ode aan de “roadies”, aan de mannen en vrouwen die bij elk optreden van een groep of van een zanger(es) zorgen voor de opbouw van de set vóór een optreden, en voor de afbraak nadien. Het zijn de mannen en vrouwen die met het materiaal sleuren, die zorgen voor de instrumenten, die alles gereed zetten en nadien weer veilig opbergen. Het is in feite een ode aan iedereen die achter de schermen werkt, om het even waar en wanneer. De mensen achter een artiest of achter een organisatie, de mensen die je niet ziet, de mensen die niet delen in het succes of in de waardering, maar die echt wel nodig zijn. De mensen zonder wie het allemaal niet zou lukken. De artiesten oogsten lof en worden overladen met complime...

“ Somewhere over the Rainbow ” is een liedje uit de film “ The Wizard of Oz ” uit 1938. Het gaat over de wens om te ontsnappen uit de "hopeloze mengelmoes" van de wereld, weg van de treurige regendruppels, naar een mooie nieuwe wereld die voorbij de regenboog zou liggen. Het toont de hoop op het openen van een deur naar een plek waar alle problemen verdwijnen. Het is tegelijk een heel optimistisch lied: “Somewhere over the rainbow Bluebirds fly And the dreams that you dream of Dreams really do come true” En soms toch ook weer droevig: “Somewhere over the rainbow Bluebirds fly And the dream that you dare to Oh why, oh why can't I?” In 1993 bracht de Hawaïaanse zanger Israel ‘IZ’ Kamakawiwoʻole een prachtige cover-versie uit (gecombineerd met “ What a Wonderful World ”). Deze versie straalt zó veel positiviteit uit, en daarom wil ik de videoclip van Israel Kamakawiwo’ole graag gebruiken in dit blog-stukje. https://www.youtube.com/watch?v=V1bFr2SWP1I ...

Ik zal het maar meteen eerlijk toegeven: ik heb het niet voor Conner Rousseau . Bij mij komt die man bijzonder arrogant over; ik houd niet van zijn overdreven zelfzekere uitstraling en ik krijg koude rillingen van zijn zelfgenoegzame glimlach. Ik mag de man niet. Dat neemt niet weg dat ik vind dat hij ontzettend veel pech heeft gehad. Wat hij gezegd heeft op die zatte avond, kan weliswaar helemaal niet door de beugel, maar diezelfde dingen worden dagelijks door honderden mannen (en vrouwen) verteld in tientallen cafés. Zonder dat daar een haan naar kraait. Conner had de brute pech dat er twee politie-agenten in zijn buurt waren, mét bodycams die alles opgenomen hebben wat er te zien en te horen was. En tot overmaat van ramp hebben die agenten, of toch minstens één ervan, die opnames aan de media verkocht, vermoedelijk voor grof geld. Volgens mij is zoiets trouwens niet toegelaten binnen de geldende privacyregels, maar niemand lijkt daar over te vallen. De pers had een sappig ver...

Ik vermoed dat het niet zo bedoeld was, maar er is die ene song van The Rolling Stones die klinkt alsof een oude wijze filosoof de tekst bedacht heeft: https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8 Het is een heel gezonde filosofie, moet ik toegeven, ook al ben ik zelf geen uitblinker als het erom gaat die filosofie toe te passen: “You can't always get what you want But if you try sometimes, well, you might find You get what you need.” We zijn inderdaad allemaal zó hard bezig om te streven naar datgene wat we graag zouden willen, dat we vergeten dat datgene wat we écht nodig hebben, dikwijls gewoon binnen handbereik ligt. Want dat wat we heel graag “willen”, is niet altijd dat wat we nodig hebben; heel dikwijls willen we zelfs iets wat we eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Meer zelfs: dikwijls willen we net datgene wat we niet kunnen krijgen, en vergeten we daardoor wat we wél hebben. In plaats van dankbaar te zijn voor wat we hebben, lopen we soms de hele tijd ...